چنان از خود بی خبرم
که نشناسم پا ز سرم
نه پیدا در چشم منی
نه پنهانی از نظرم
رخ چنان نمودی ای ساقی
که بردی از دستم
جرعه ای چشیدم از جانت
که تا هستم، مستم
خود ندانم از چنین جامی
چه حالی هستم
دانم اینقدر که از قید دو عالم رستم
چنان از خود بی خبرم
که نشناسم پا ز سرم
نه پیدا در چشم منی
نه پنهانی از نظرم
به خود می بالم
اگر چو خاک ره کنی پامالم
گر نفسی تو به درد دلم برسی
ندهی دل خود به کسی
بی خبری ز چه از مشت پری در قفسی
مهر و وفا کن که صفا جور و جفا دیده بسی
چنان از خود بی خبرم
که نشناسم پا ز سرم
نه پیدا در چشم منی
نه پنهانی از نظرم

«عبدالعلی وزیری»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir