شماره ۲۵۱ - پایه ی نعش مرا یار من از جا برداشت

پایه ی نعش مرا یار من از جا برداشت
آخر از خاک مرا آن گل رعنا برداشت ۱

در رهش هیچ کس از خاک مرا برنگرفت
نقش پا را نتواند کسی از جا برداشت ۲

بگذر از هستی و خود را به مقامی برسان
تا درین ره ننهی سر، نتوان پا برداشت ۳

کوه و صحرا همه گلزار شد از گریه ی من
مژه ام منت ابر از سر دنیا برداشت ۴

ساقی از بزم برون رفت و دلم با خود برد
از پی باده مگر رفت که مینا برداشت؟ ۵

رفت آن سرو روان چون سوی گلزار سلیم
بلبل از دامن گل دست تمنا برداشت ۶