شماره ۲۹۵ - کاروان اشک هرگه بی توام از دل گذشت

کاروان اشک هرگه بی توام از دل گذشت
تا به مژگان از غبار خاطرم در گل گذشت ۱

انتقام خویش خون بی گناهان می کشد
نیستم آگه که بعد از من چه بر قاتل گذشت ۲

در غم عشق بتان راز جهان از من مپرس
غرقه ی دریا، چه می داند چه بر ساحل گذشت ۳

رهرو عشق ترا مقصد نمی دانم کجاست
این قدر دانم که همچون راه از منزل گذشت ۴

برق دامن می کشد از خرمن امید ما
حیف اوقاتی که در تحصیل این حاصل گذشت ۵

بس که از بیم عطا کفران نعمت می کنند
از سرشک منعمان آب از سر سایل گذشت ۶

لذت آسودگی در خاک و خون غلتیدن است
بعد آسایش نمی دانم چه بر بسمل گذشت ۷

از گران خیزی بیابان را به تنگ آورده ام
کاروان نقش پا هم از من کاهل گذشت ۸

شمع را فانوس حاجت نیست کز منع غرور
باد نتواند به پیرامون این محفل گذشت ۹