شماره ۹۴۳ - تو آن گلی که ز چشم و دلم چمن داری

تو آن گلی که ز چشم و دلم چمن داری
ز آب و آینه، چون عکس، پیرهن داری ۱

ز من مپرس که این دلشکستگی ز کجاست
ز خود بپرس که چشمان دلشکن داری ۲

مکن به ماه من ای آفتاب همچشمی
خوش است روی تو، اما کی آن بدن داری ۳

در آتشند مقیمان بزم او چو سپند
درآ به محفل اگر شوق سوختن داری ۴

کلاه شعله بود آشیانه ی بلبل
چه فکر خانه در اطراف این چمن داری؟ ۵

خدا غریب مرا آفریده چون عنقا
چه مانده ای به غریبی تو چون وطن داری؟ ۶

سرت چو لاله بود خوشتر از همه اندام
به سر هوای که ای شمع انجمن داری؟ ۷

ز حرف رنگم اگر خنده آیدت چه عجب
که زعفران چو گل صبح در دهن داری ۸

رفیق اهل تجرد نمی توانی شد
چو باد مصر اگر بوی پیرهن داری ۹

چه گفتگو عبث ای مدعی کنی به سلیم
سخن جواب تو گوید اگر سخن داری ۱۰