هوش مصنوعی:
شاعر در این متن بیان میکند که هرچه میبیند باعث غم اوست و چیزهایی که او را شاد میکنند بسیار کم هستند. او همچنین اشاره میکند که شادی در وصال معشوق جایگاهی ندارد و در نهایت، صبح مانند تیغی دو دم، شمع (نماد زندگی یا عشق) را میکشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آنها برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، موضوعاتی مانند غم و اندوه و استعارههای پیچیده مانند 'کشتن شمع' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۶ - بر هرچه نگاه کردم اسباب غم است
بر هرچه نگاه کردم اسباب غم است
چیزی که ازو دلم شود شاد، کم است ۱
ما را به وصال او چه جای شادی ست
در کشتن شمع، صبح تیغ دو دم است ۲
چیزی که ازو دلم شود شاد، کم است ۱
ما را به وصال او چه جای شادی ست
در کشتن شمع، صبح تیغ دو دم است ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۱۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵ - این عشق که برق عافیت پرداز است
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - دیگر ز بهار، شورش مرغان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
