هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و پراحساس است که در آن شاعر از عشق و اشتیاق شدید خود سخن میگوید. او از سوختن بال و پر کبوتر به دلیل آتش عشق خود، تبدیل شدن کبوتر به خاکستر، و چکیدن خوناب حسرت از مکتوب خود یاد میکند. تصاویر شاعرانه و استعارههای قوی مانند موج دریا، طوطی سبز، و مژگان عاشق به کار رفتهاند تا احساسات عمیق و درد عشق را بیان کنند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر مانند 'خوناب حسرت' و 'زهر غم' ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
شماره ۵۱ - ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را
ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را
چو قمری آتش من ساخت خاکستر کبوتر را ۱
چو دریایی که باشد موجزن، از شوق کوی او
به تن بال پریدن می شود هر پر کبوتر را ۲
زشوق نامه ام بر خاک بیتابی تپیدنها
زبال و پر مرقع می کند در بر کبوتر را ۳
چنان خوناب حسرت می چکد دایم زمکتوبم
که هر پرگشته چون مژگان عاشق تر کبوتر را ۴
زشرح زهر غم جویا عجب نبود زمکتوبم
که سازد همچو طوطی سبز پا تا سر کبوتر را ۵
چو قمری آتش من ساخت خاکستر کبوتر را ۱
چو دریایی که باشد موجزن، از شوق کوی او
به تن بال پریدن می شود هر پر کبوتر را ۲
زشوق نامه ام بر خاک بیتابی تپیدنها
زبال و پر مرقع می کند در بر کبوتر را ۳
چنان خوناب حسرت می چکد دایم زمکتوبم
که هر پرگشته چون مژگان عاشق تر کبوتر را ۴
زشرح زهر غم جویا عجب نبود زمکتوبم
که سازد همچو طوطی سبز پا تا سر کبوتر را ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۰ - نباشد عقده ای در خاطر ار ابنای دنیا را
گوهر بعدی:شماره ۵۲ - نشئهٔ می مایهٔ صد درد سر باشد مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.