شماره ۱۶۴ - رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاست

رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاست
برقع افکندی و فریاد ز دلها برخاست ۱

تخم اشکی که ز درد تو فشاندیم به خاک
نخل آهی شد و از سینهٔ صحرا برخاست ۲

جز نکویی طمع از سلسلهٔ نیک مدار
گوهر افشان بود ابری که ز دریا برخاست ۳

هر قدم شور قیامت ز پی اش برخیزد
هر که با سلسلهٔ عشق تو از جا برخاست ۴

کو گذشتی که سحر روی به دنیا نکند
شام آن کس که چو مهر از سر دنیا برخاست ۵

در خیالت به ره دیده و دل بسکه دوید
نگه از چشم ترم آبله برپا برخاست ۶

سیر در جنت آزادی اش ارزانی باد
هر که مانند تو جویا ز تمنا برخاست ۷