شماره ۲۱۶ - ذوق درویشی ام از عالم اسباب بس است

ذوق درویشی ام از عالم اسباب بس است
شمع کافوری من پرتو مهتاب بس است ۱

ساقی از حدت طبعم نه ای آگاه هنوز
تیغم و نیست مرا حاجت می، آب بس است ۲

گر به مطلب نرسم نیست ز دون همتی ام
شده ام طالب آن گوهر نایاب، بس است ۳

حیف از آن دیده کز او قطره اشکی نچکد
باعث زینت دریا در سیراب بس است ۴

‏ روشن از پرتو عشق است چراغم جویا
بر سرم سایهٔ آن مهر جهانتاب بس است ۵