شماره ۲۷۱ - پیوسته ذوق باده چو خون در دل من است

پیوسته ذوق باده چو خون در دل من است
گویی ز صاف و درد می آب و گل من است ۱

از تخم عشق یار که در سینه کاشتم
برداشتن دل از دو جهان حاصل من است ۲

افتادگی است مقصد صحرا نورد عشق
واماندگی به راه طلب منزل من است ۳

از میل خاطری که به آن دلربا مراست
دانسته ام که خاطر او مایل من است ۴

محراب بندگی است شهیدان عشق را
این تیغ کج که در کمر قاتل من است ۵

بیتابی ام چو گرد زمین را به یاد داد
این طور بال و پر زدن بسمل من است ۶

عاشق که با خود است به غربت فتاده است
از خود به هر طرف که روم منزل من است ۷

دریا به خاک ره نفشاند گهر به مفت
این اختراع دیدهٔ دریا دل من است ۸

آن قطره خون سوخته کز کبریای عشق
قلزم خروش آمده جویا، دل من است ۹