شماره ۳۷۳ - دوش آمد و به روز سیاهم نشاند و رفت

دوش آمد و به روز سیاهم نشاند و رفت
با من نبود جز دلی آنهم ستاند و رفت ۱

بگذشت نوبهار و فزون شد جنون مرا
گل تخم خار خار تو در دل فشاند و رفت ۲

شب را چسان به صبح رسانم کجا روم
هر چند گفتمش مرو امشب نماند و رفت ۳

از شرم ریزش مژگانم شب فراق
ابر سیه تر آمد و دامن تکاند و رفت ۴

پا بر زمین ممال که بر بود گوی فیض
زین عرصه هر که توسن همت جهاند و رفت ۵

صبر آمد و زگریه فرو خوردم فشاند
چندان سرشک کاتش دل را نشاند و رفت ۶

جویا ببین که صاف نگه را به دیدنی
از پرده های چشم و دل ما چکاند و رفت ۷