هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از عشق و رنجهای آن سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویری مانند سرو، قمری، گل و بلبل، عشق را بهانهای برای خودنمایی توصیف میکند. او از دردهای عشق و جدایی میگوید و خود را غریبی در دیار چمن میداند. همچنین، به جستجوی معنا در درون خود اشاره میکند و بدن ضعیف را طلسمی برای خزانهای از عشق میخواند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۹۲ - پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
این سرو و قمری و گل و بلبل بهانه ای است ۱
شبهای وصل هر مژه برهم زدن مرا
بسیار دردناک تر از تازیانه ای است ۲
ما بیدلان غریب دیار چمن نه ایم
هر گل برای بلبل ما آشیانه ای است ۳
در گرد سرمه حلقهٔ چشمش ز مردمک
از بهر صید طایر دل دام و دانه ای است ۴
جویا ز خویشتن به طلب نقد مدعا
کاین پیکر ضعیف طلسم خزانه ای است ۵
این سرو و قمری و گل و بلبل بهانه ای است ۱
شبهای وصل هر مژه برهم زدن مرا
بسیار دردناک تر از تازیانه ای است ۲
ما بیدلان غریب دیار چمن نه ایم
هر گل برای بلبل ما آشیانه ای است ۳
در گرد سرمه حلقهٔ چشمش ز مردمک
از بهر صید طایر دل دام و دانه ای است ۴
جویا ز خویشتن به طلب نقد مدعا
کاین پیکر ضعیف طلسم خزانه ای است ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۹۱ - سهل باشد دل گر آن چشم سیه دزدیده است
گوهر بعدی:شماره ۳۹۳ - ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
