هوش مصنوعی: این متن شعری است که به مخاطب هشدار می‌دهد که اگر مانند افلاطون عاقل شود یا مانند مجنون از خود غافل بماند، به کجا خواهد رسید. شعر از مخاطب می‌خواهد که از خود فراتر رود و به بزم قدس راه یابد، وگرنه در دنیا گرفتار خواهد شد. همچنین، تأکید می‌کند که غفلت مانع از شناخت خود است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار است. همچنین، ممکن است نیاز به توضیح بیشتری برای مخاطبان جوان‌تر داشته باشد.

شماره ۴۶۶ - گرفتم همچو افلاطون شوی عاقل چه خواهی شد

گرفتم همچو افلاطون شوی عاقل چه خواهی شد
نگردیدی چو مجنون گر ز خود غافل چه خواهی شد ۱

تو بیرون گرد بزم قدسی و گم کرده ای خود را
شوی گر محرم خلوت سرای دل چه خواهی شد ۲

زخود پرواز اگر کردی تذرو گلشن قدسی
وگر ماندی به رنگ سبزه پا در گل چه خواهی شد ۳

عنان نشئه ات را گر نگهداری قدح نوشی
تصور کن شدی از باده لایعقل چه خواهی شد ۴

زخود یک ره سفر کن تا به بزم قدس ره یابی
وگر صد سال در دنیا کنی منزل چه خواهی شد ۵

ترا غفلت چنین با خویش دارد آشنا جویا
نگشتی گر زخود بیگانه ای غافل چه خواهی شد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۶۵ - چون بهار جلوهٔ شوخش چمن پرور شود
گوهر بعدی:شماره ۴۶۷ - دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی گیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.