هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از درد دوری از معشوق، احساس غم و تنهایی، و نیاز به رحمت و بخشش الهی سخن میگوید. شاعر از توبه و استغفار به عنوان راهی برای نجات یاد میکند و اشاره میکند که شرم از گناه میتواند نشانهای از ایمان باشد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند گناه، توبه، و رنج عاطفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
شماره ۵۸۴ - بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بود
بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بود
در گلو ما را نفس چون ناله در منقار بود ۱
پی به خود نابرده در تن پروری عمرت گذشت
بود اگر گنجی نهان در زیر این دیوار بود ۲
موجهٔ دریای رحمت در نظر آمد مرا
جنبش هر لب که در تکرار استغفار بود ۳
توبه اش مقبول حق بی ذکر استغفار شد
هر کرا شرم گنه مهر لب اظهار بود ۴
در گلو ما را نفس چون ناله در منقار بود ۱
پی به خود نابرده در تن پروری عمرت گذشت
بود اگر گنجی نهان در زیر این دیوار بود ۲
موجهٔ دریای رحمت در نظر آمد مرا
جنبش هر لب که در تکرار استغفار بود ۳
توبه اش مقبول حق بی ذکر استغفار شد
هر کرا شرم گنه مهر لب اظهار بود ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۳۲۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۸۳ - کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود
گوهر بعدی:شماره ۵۸۵ - سرخی از لعل تو زایل به مکیدن نشود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
