شماره ۸۶۷ - دست هوس زنعمت دنیا کشیده ام

دست هوس زنعمت دنیا کشیده ام
چون طفل غنچه خونه دل خود مکیده ام ۱

چندان نهان به زیر غبار غمم که گرد
بر بام و در نشسته ز رنگ پریده ام ۲

مستغنی از لباس بود دوش همتم
آن جامه ام بس است که از خود بریده ام ۳

یک گوش کر شدم چو صدف پای تا بسر
از خلق ناشنیدنی از بس شنیده ام ۴

دست مرا جدا زگریبان مکن خیال!‏
چون گل یکیست پنجه و جیب دریده ام ۵

غافل مشو ز من که جگر گوشهٔ دلم
جویا سرشک از سر مژگان چکیده ام ۶