شماره ۱۰ - مرا زمانه بسوزد بداغ غم تا چند

مرا زمانه بسوزد بداغ غم تا چند
که چشم روشنم از دود داغ تاریک است ۱

چراغ آه تو اهلی جهان کند روشن
ولی چه سود که پای چراغ تاریک است ۲

اهل فضلند تیره روز و ضعیف
پای طاوس زشت و باریک است ۳

پر طاوس را چراغ بسی است
لیک پای چراغ تاریک است ۴