هوش مصنوعی:
شاعر از شب عیش و نوش سخن میگوید و از افروختگی ماه یاد میکند. او از ساقی میخواهد که شراب بدهد، زیرا فلک به کینهتوزی آموخته است. سپس به اجل اشاره میکند که مانند برقی ویرانگر است و قبل از آنکه متوجه شویم، خرمن زندگی ما را میسوزاند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عرفانی درباره مرگ و گذرایی زندگی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال سنگین و نامفهوم باشد. همچنین اشاره به شرابخواری (به عنوان نماد عرفانی) نیاز به درک مناسب از ادبیات کهن فارسی دارد.
شماره ۱۶ - ساقی شب عیش است و مه افروخته است
ساقی شب عیش است و مه افروخته است
می ده که فلک بکینه آموخته است ۱
دانی که اجل چه برق خرمن سوزیست
تا در نگری خرمن ما سوخته است ۲
می ده که فلک بکینه آموخته است ۱
دانی که اجل چه برق خرمن سوزیست
تا در نگری خرمن ما سوخته است ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۲۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵ - ساقی دل ما که شادی از غم نشناخت
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - ساقی چکنم که دل کبابم ز غمت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
