هوش مصنوعی:
شاعر بیان میکند که به خاطر ریا و تظاهر در زندگی، خود را سوزانده و راه فقر را آموخته است. او نه توشهای برای امروز دارد و نه برای فردا، و چشمامیدش تنها به بخشش و کرم الهی دوخته شده است.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی کلاسیک، فهم آن را برای گروههای سنی پایینتر چالشبرانگیز میکند.
شماره ۱۱۲ - ما دلق ریای خویشتن سوخته ایم
ما دلق ریای خویشتن سوخته ایم
تا طرز طریق فقر آموخته ایم ۱
نی توشهٔ امروز نه فردا داریم
چشم از دو جهان بر کرمش دوخته ایم ۲
تا طرز طریق فقر آموخته ایم ۱
نی توشهٔ امروز نه فردا داریم
چشم از دو جهان بر کرمش دوخته ایم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۶۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - دنیا که وفایش و بقایش معلوم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - تا مشعل دید عیب خامش کردیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
