شماره ۲۱ - نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را

نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را
هوای ناامیدی برد از سر کشت باغم را ۱

ز گلشن می برد بی اختیارم دشت پیمایی
پریشان کرد زلف سایه سروی دماغم را ۲