هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از زیبایی طبیعت و تأثیر آن بر روح و روان انسان سخن میگوید. او با توصیف لبخند طبیعت و زندهشدن دوبارهاش، به شکوه خداوند و هماهنگی گلها با این زیبایی اشاره میکند.
رده سنی:
12+
متن دارای مفاهیم شاعرانه و عرفانی است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و لذتبردن است. همچنین، زبان آن ساده ولی عمیق است و نیاز به درک ادبی متوسط دارد.
شماره ۲۷۰ - گاهی از نگه به رخم خنده می کند
گاهی از نگه به رخم خنده می کند
چندانکه بیش می کشدم زنده می کند ۱
نام خدا به خویش ببالید باغها
او را قبای گل چه برازنده می کند ۲
چندانکه بیش می کشدم زنده می کند ۱
نام خدا به خویش ببالید باغها
او را قبای گل چه برازنده می کند ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۱۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۹ - بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می کند
گوهر بعدی:شماره ۲۷۱ - خاکسترم را دود دل ابر بهاری می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
