شماره ۲۸۵ - تو را که از لب چون پسته قند می روید

تو را که از لب چون پسته قند می روید
نمک ز داغ من دردمند می روید ۱

ز آب دیده مجنون برای دفع گزند
هنوز در ره لیلی سپند می روید ۲

ز بار منت نشو و نما گریزان است
نهال همت عاشق بلند می روید ۳