شماره ۶۴ - چون غنیمت بود شب مهتاب

چون غنیمت بود شب مهتاب
وصل ما را ز لطف خود دریاب ۱

تو به خواب خوشی بگو ز چه روی
بر دو چشمم ببسته ای ره خواب ۲

چند نالم ز درد عشق رخت
چند ریزم ز دیدگان خوناب ۳

شرط نبود که در مسلمانی
من خورم خون و دیگران می ناب ۴

در سر آب خوش نشسته به عیش
دلبر بی وفا و ما به سراب ۵

سر ز پا پا ز سر نمی دانم
شده در آب دیدگان غرقاب ۶

درد دل با طبیب خود گفتم
خود ندادم به هیچ گونه جواب ۷

دل به درد فراق بنهادم
گفتم این دیده ای مگر تو ثواب ۸

تو مرا خون دل به دیده کنی
وز دو لعلم نمی دهی عنّاب ۹

سرو نازا بناز در بستان
بیش از این از جهان تو روی متاب ۱۰