شماره ۷۸۴ - در بوستان حسن بگفتم به سرو ناز

در بوستان حسن بگفتم به سرو ناز
پیش قدش تو بیش به بالای خود مناز ۱

در قامتش نگه کن و انصاف خود بده
کز قدّ اوست سرو چمن جمله سرفراز ۲

آری چو دید عارض خورشید منظرت
ماه دو هفته از غمت افتاد در گداز ۳

یک روز یاد بنده نکردی ز راه لطف
آخر ببین که چون گذرانم شب دراز ۴

مانند شمع تا به دم صبح در لگن
بنشسته تا رقیب سرم می برد به گاز ۵

محراب ابرویت که مرا قبله ی دلست
آیم به صبح و شام در آن قبله در نماز ۶

گرچه نماز ما که پذیرد به صبح و شام
ماییم معتکف به در پرده ی نیاز ۷

آن سرو راستی که به عالم پناه ماست
از ما چراست سایه ی رحمت گرفته باز ۸

مسکین کبوتری چو دلم نیست در جهان
افتاده از فراق تو در چنگ شاهباز ۹