شماره ۱۱۴۳ - به باغ شد دل من صبحدم به گل چیدن

به باغ شد دل من صبحدم به گل چیدن
مراد من بود از گل جمال او دیدن ۱

گرفته دست نگاری به دست در بستان
به ذوق در چمن و لاله زار گردیدن ۲

چه خوش بود سر زلفین پیچ در پیچش
به گاه بوسه ربودن به دست پیچیدن ۳

ز سرو قامت رعنای او به وقت کنار
هزار درد توان از میان او چیدن ۴

چو نرگس ارچه شد آزاد قامتش چه خوشست
بنفشه وار مرا خاک پاش بوشیدن ۵

دو چشم مست تو بر حال من نمی بخشد
اگرچه سهل بود پیش مست بخشیدن ۶

ز ابر رحمت حق گرچه گریه خوش باشد
خوشست نیز چو گل ز آفتاب خندیدن ۷

ز شاه مات جفایش عناست بر دل من
نماند چاره ی ما غیر عرصه برچیدن ۸

سخن زیاده مگوی ای جهان که حیف بود
گهر به دست خرد دادن و نسنجیدن ۹