هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، خطاب به معشوق و طبیعت است و از درد فراق و آرزوی وصال می‌گوید. شاعر از سرو سهی قد، باد صبا، آه غم‌آلوده و دیگر عناصر طبیعت می‌خواهد تا به حال دل سوخته‌اش نظری کنند و از غم و فراق او با معشوق خبر دهند. همچنین، از معشوق می‌خواهد تا به جای جور و ستم، لطف و مهر نشان دهد و میوه وصل را به او بچشاند.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۱۱۶۵ - ای سرو سهی قد به سوی ما گذری کن

ای سرو سهی قد به سوی ما گذری کن
بر حال دل سوختگانت نظری کن ۱

ای باد صبا ما ز غمت بی خبرانیم
از حال دل بی خبرانش خبری کن ۲

ای آه غم آلوده که در سینه مایی
اندر دل سنگین نگارم اثری کن ۳

ای غم تو به ویرانه این دل چه نشستی
آتشکده گشتست از آنجا سفری کن ۴

ای دوست تو را عاشق و دلداده بسی هست
از بهر خدا جور و ستم با دگری کن ۵

ای بیخ وفا در دل تنگم چه برستی
از میوه وصل بت مهرو ثمری کن ۶

ای گلبن امید دل و جان جهانی
در باغ دل خسته ما بار و بری کن ۷

ای دوست دل ار می دهدت بر قد آن یار
از روی ارادت به میانش کمری کن ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۶۴ - مه رویت درخشان کن دو زلفت را پریشان کن
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶۶ - دل سرگشته ی حیران برو ترک مناهی کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.