هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از دردها و رنجهای زندگی خود گله میکند. او از غمهای زمانه، آشفتگی درونش، رسوایی و آلودگیای که به ناموسش نسبت داده میشود و پاکی دامانش که مورد سرزنش قرار گرفته، شکایت دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به موضوعاتی مانند رسوایی و آلودگی نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.
شماره ۱۱ - عمریست دلم از غم دوران گله دارد
عمریست دلم از غم دوران گله دارد
آئینه ام از نقش پریشان گله دارد ۱
ناموس کند شکوه بسی از من رسوا
زآلودگی ام پاکی دامان گله دارد ۲
آئینه ام از نقش پریشان گله دارد ۱
ناموس کند شکوه بسی از من رسوا
زآلودگی ام پاکی دامان گله دارد ۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۲
۲۷۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰ - گر فلک سازد جدا از آن گوهر یکتا مرا
گوهر بعدی:شماره ۱۲ - ندهی گوش خود به فریادم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
