شماره ۳۹ - تا لاله ز شوخی به جهان شو در افگند

تا لاله ز شوخی به جهان شو در افگند
از پرده بسی خسته دلان را بدر افگند ۱

زلف و رخ معشوقه ما دید بعینه
هر دیده که بر لاله سحرگه نظر افگند ۲

هر خون که جهان خورد از آزرده دلان پار
امسال زمین از جگر خویش افگند ۳

خوش دل شده بود از مدد عمر که ناگه
بیم اجلش خون سیه در جگر افگند ۴

آن روز که بشکفت ز یاقوت سپر ساخت
و آن شب که فرو ریخت ز عالم سپر افگند ۵

مرغی است عجب لاله که بر شاخ زمانه
شب بال بر آورد و سحرگاه پر افگند ۶

با لاله همی خواست مجیر اسب طرب تاخت
یک حادثه پیش آمد و صد دفع در افگند ۷

سوسن به سحرگه به زبانی که ورا هست
از فتح شه اندر همه عالم خبر افگند ۸

شه زاده محمد پسر اعظم اتابک
کاو سایه همه بر سر فتح و ظفر افگند ۹