شماره ۲۰ - شاها تویی آنکه از بزرگی

شاها تویی آنکه از بزرگی
بر سقف سپهرت آستانه ست ۱

دست ستم زمانه بکشست
تا دست تو بر سر زمانه ست ۲

از دور فلک نصیبه تو
اقبال و بقای جاودانه ست ۳

هر تیر که هیبت تو انداخت
آنرا دل دشمن نشانه ست ۴

چون بنده رای تست خورشید
شک نیست که چرخ بنده خانه ست ۵

از رشک تو دشمنت که کم باد
پرخون شده دل چو نار دانه ست ۶

می خواست کمینه بنده تو
کاندر ره بندگی یگانه ست ۷

شعری گفتن به رسم نوروز
زان شکل و نمط که در خزانه ست ۸

لیکن چو بدید روز نوروز
واپس تر و کوچ در میانه ست ۹

خود راست بگوید این چه شوخیست!
زیرا که دروغ خوش فسانه ست ۱۰

با یاد تو داد خویشتن را
نوروزی و تهنیت بهانه ست ۱۱