هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از دردهای درونی و درمانناپذیری رنج میبرد و از هویت گمشده و تنهایی خود سخن میگوید. او خود را مانند شمعی میداند که پیوسته در رنج است و از خود تغذیه میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی نیاز دارد. نوجوانان در این سن بهتر میتوانند با مفاهیمی مانند هویت، تنهایی و دردهای درونی ارتباط برقرار کنند.
شماره ۵۵ - مرا دل نه و دردهای دلی
مرا دل نه و دردهای دلی
که عاجز شدستم ز درمان خویش
ندانم من خسته آن کیم؟
که باری نیم بی گمان آن خویش
تن و جان خود می خورم در عنا
چو شمعم همه ساله مهمان خویش
که عاجز شدستم ز درمان خویش
ندانم من خسته آن کیم؟
که باری نیم بی گمان آن خویش
تن و جان خود می خورم در عنا
چو شمعم همه ساله مهمان خویش
۳۴۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۴ - حبر جهان فرید دبیر آنکه در جهان
گوهر بعدی:شماره ۵۶ - زهی سپهر جنابی که عکس خاطر تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
