شمارهٔ ۱۸۳ - فی المدیحه

ای بفر و خرد و خوبی خورشید سپاه
او فرزنده ز گردون تو فروزنده ز گاه ۱

او گهی تابان بر چرخ و گهی زیر زمین
تو بوی تابان بر گاه بگاه و بی گاه ۲

زو نگاریده سپهر از تو نگاریده زمین
زو درخشنده نجوم از تو درخشنده سپاه ۳

زو بود تازه بتابستان اشجار و نبات
از تو تازه دل احرار همه ساله بجاه ۴

هست شاهانه کلاه تو فرازان همه وقت
او ببرج حمل افرازد هر سال کلاه ۵

بهنر زو بگذشتی ببقا زو بگذر
که تو از فر اللهی و وی از فر الاه ۶

ماه در خانه خورشید شبی یادو بود
باز خورشید بود ماهی در خانه ماه ۷

نرسد هزمان خورشید سوی خانه خویش
تو سوی خانه خویش آی و می سرخ بخواه ۸

که ز دیر آمدنت نیک سگالان ترا
هست رخ همچو زریر و دل جان جامه سیاه ۹

جان من ریش و نژند است و تنم زار و نزار
جان چو گندم ز بر تابه و رخ زرد چو کاه ۱۰

راهم ار بودی سوی تو بسر تاختمی
آه کامسال چو هر سال تنم بودی آه ۱۱

رهی و بنده آنم که مرا مژده دهد
که به پیروزی پیمود خداوند تو راه ۱۲

تا تو آنجایی من حال تباهم شب و روز
چون تو باز آئی یک شب نبود حال تباه ۱۳

تو پناه همه خلقی بگه شادی و غم
بگه شادی و غم باد ترا چرخ پناه ۱۴

باد نوروزت فرخنده و پیروزت روز
تو بشادی ز بر گاه و عدو در ته چاه ۱۵