خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر بیان میکند که از دنیای فانی (سرای ششگوشه) میرود و از غمهای آن فارغ است. او خود را مهمان و صاحبخانه را کریم میداند و بر این باور است که جمعآوری توشه برای خود در این دنیا نادرست است.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابلدرک نباشد. درک این شعر نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیمی مانند فانی بودن دنیا و کرامت دارد.
شماره ۱۳۲ - چون رخت ازین سرای شش گوشه بریم
چون رخت ازین سرای شش گوشه بریم
زین مزرعه غم نیست نه گر خوشه بریم ۱
ما مهمانیم و صاحب خانه کریم
عیب است اگر برای خود توشه بریم ۲
زین مزرعه غم نیست نه گر خوشه بریم ۱
ما مهمانیم و صاحب خانه کریم
عیب است اگر برای خود توشه بریم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - در کوی تو، دلباخته ها می بینم
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - چون گشت بخیر عاقبت کار نعیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
