هوش مصنوعی: این شعر از عشق، رسوایی، و ملامت سخن می‌گوید و از نادیده گرفتن دوستان و احترام به دشمنان انتقاد می‌کند. شاعر از هدر رفتن وقت و عواقب آن می‌ترسد و به عدالت الهی امید دارد. در پایان، برای شاه آرزوی موفقیت و سلامت می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم انتقادی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده یا نامناسب باشد. همچنین، برخی اشارات سیاسی و اخلاقی نیاز به درک بالاتری از جامعه و روابط انسانی دارد.

شماره ۲۰ - از عاشقان چه خوشتر رسوایی و ملامت

از عاشقان چه خوشتر رسوایی و ملامت
وز ناصح خردمند ز آزار ما ندامت ۱

یا رب تو پرده بردار از کار تا بدانند
کامروز در جهان کیست شایسته ی ملامت ۲

گیرم که ما نرنجیم تا کی رواست آخر
با دوستان تغافل با دشمنان کرامت ۳

بیهوده وقت ما را ضایع همی گذارند
ترسم که برنیایند از عهده ی غرامت ۴

چون تیر رفت از شست دیگر چه آید از دست
چون آبگینه بشکست خیزد چه از ندامت ۵

خون منت به گردن زین گونه جور کردن
دست منت بدامن تا دامن قیامت ۶

این غم نشاط از کیست باز این ملالت از چیست
دوران شاه را باد تا هست استقامت ۷

فتحش همیشه با جیش بزمش همیشه باعیش
ذاتش همیشه یا رب زآفات در سلامت ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۹ - حل العزام خلو اذا مهجة کئیب
گوهر بعدی:شماره ۲۱ - گاه کاخ است نه وقت چمن است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.