شماره ۳۱ - بسوختیم و ز ما هیچ بر نیامد دود

بسوختیم و ز ما هیچ بر نیامد دود
به درد عمر شد و ناله مان کسی نشنود ۱

نفس برید و دل از مهر همنفس نبرید
غنود بخت و دمی یار در برم نغنود ۲

نداند آنچه مسلمان که سنگدل پریئی
به کافری دل مومین مومنی بر بود ۳

به غمزه چشمان بر خون من نبخشاید
خدنگ و پیکان بر خون صید کی بخشود ۴

ز تاب مهر سراسر تنم چو موی بکاست
که در تنش سر موئی ز مهر من نفزود ۵

ز باغ وعده وصل رخش گلی نشکفت
که خار حادثه رخسار جان من نشخود ۶

شکیب بود به امید عمر یکچندم
چو گشت مایه عمرم زیان شکیب چه سود ۷

به وصل وخلوتم امید داد وبار نداد
به ناامیدیم این بار انتظار چه بود ۸

به بوسی از لب او راضیم و آن بی رحم
به جان و دین و دل از ما نمی شود خشنود ۹