هوش مصنوعی:
شاعر از درد و رنج ناشی از قضا و بلا میگوید و اشکهایش را به سیل تشبیه میکند. او آرزو میکند که در خاک دفن شود، همانگونه که گل تازه به سرعت توسط باد مرگ از بین میرود.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عمیق غم و اندوه و مرگ است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است باعث ایجاد پریشانی عاطفی شود.
شماره ۵۴ - تا دست قضا بر سرمن آتش بیخت
تا دست قضا بر سرمن آتش بیخت
آب مژه از دیده من سیل انگیخت ۱
خواهم که شود ریخته در خاک تنم
کآن تازه گل از باد اجل زود بریخت ۲
آب مژه از دیده من سیل انگیخت ۱
خواهم که شود ریخته در خاک تنم
کآن تازه گل از باد اجل زود بریخت ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۳ - دوش ازتف آه من شباهنگ بسوخت
گوهر بعدی:شماره ۵۵ - از غیرت شیرین قد چون نیشکرت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
