شمارهٔ ۶۹ - در سوگ و تاریخ مرگ میر فضل الله

از جهان رفت «میرفضل الله »
پاک چون از سواد دیده نگاه ۱

از گل جنتش چو بود سرشت
باز خود را کشید سوی بهشت ۲

تشنه اش بود چون لب کوثر
لب نکرد از شراب، هستی تر ۳

بست بهر خرید جنس بقا
بار جان سوی بندر عقبی ۴

نخلی افگنده شد بخاک هلاک
که چو او کم فتاده بود بخاک ۵

دست دوران ز باغ حسن سیر
بسته گلدسته یی چنین کمتر! ۶

در نکویی، ز جمله افزون شد
آدمی این قدر ملک چون شد؟! ۷

نیک ذات، ظاهر از خویش
همچو نور سیادت، از رویش ۸

فرقتش، سوخت یار و همدم را
رفتنش، داغ کرد عالم را ۹

دوریش طاقت از میان برداشت
رحلتش صبر در کسی نگذاشت ۱۰

بهر تاریخ، عقل را جستم
بود او نیز بیخود از این غم ۱۱

باز آمد ز بیخودی چو بخود
گفت:«وی، همنشین جدش شد» ۱۲