خلاصه و ردهبندی سنی
15+
در این متن، شاعر از احساس تنهایی و غم خود در نبود معشوق سخن میگوید و بیان میکند که در این شرایط، گاهی میخندد و گاهی میگرید.
متن دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، پرداختن به موضوعات غمگین و تنهایی نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۷۶ - بی تو، دانی روز من در کنج غم چون میرود؟
بی تو، دانی روز من در کنج غم چون میرود؟
خنده میآید بحالم، گریه بیرون میرود! ۱
خنده میآید بحالم، گریه بیرون میرود! ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۵ - تا زنده است عاشق از اینجا نمیرود
گوهر بعدی:شماره ۱۷۷ - گر تویی لیلی، ز حسنت کوهها دریا شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
