شماره ۵۷ - بازم اندیشه مژگان سیاه دگر است

بازم اندیشه مژگان سیاه دگر است
ملک دل عرصه جولان سپاه دگر است ۱

نیست از زلف بتان مصلحت آزادی دل
مرغ پر ریخته را دام پناه دگر است ۲

مهر سنجم همه در کفه استغنایش
گر چه صد کوه و کمر همسر کاه دگر است ۳

ننگم از بی کلهی نیست که در کشور عشق
نیک چون بنگری آن نیز کلاه دگر است ۴

نرم شد چرخ و به امید وفای تو خوشم
کآسمان را بدل سخت تو راه دگر است ۵

می نخوردن گنهت بس به ملامت چه کنی
دل ما رنجه که آن نیز گناه دگر است ۶

زخم خونین مرا آنچه ز مرهم طلبند
ظاهر این است که از تیر نگاه دگر است ۷

ای مه از روزن من دور که بی ماه رخی
شب نورانی من روز سیاه دگر است ۸

من چگویم دل یغما ز محبت چون شد
اشک گلگون و رخ زرد گواه دگر است ۹