هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از تشبیه‌های زیبا و پیچیده برای توصیف عشق و دلبری استفاده می‌کند. شاعر با به‌کارگیری تصاویری مانند شراب، دریا، حباب، و باران، احساسات عمیق و متناقض عشق را بیان می‌کند. همچنین، به مفاهیمی مانند مستی، بیداری، و فریب اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی جنبه‌های مختلف تجربه‌ی عشق است.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق و تشبیه‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به مستی و عشق ممکن است برای سنین پایین‌تر نامناسب باشد.

شماره ۱۳۱ - چهره آذرگون ز آذرگون شراب آورده ای

چهره آذرگون ز آذرگون شراب آورده ای
آب کار دلبری از کار آب آورده ای ۱

زآن دهانم دیده دریا کردی و گوئی که کرد
این تو به دانی که دریا از سراب آورده ای ۲

کرده ای تاراج هشیاران و مست افتاده ای
داده ای فرمان بیداری و خواب آورده ای ۳

خود حباب آید ز دریا مر مرا از اشک چشم
تو دگرگون باز دریا از حباب آورده ای ۴

کج همی تابی به من در کار آن پیچیده زلف
کج پلاسی بین که موئی از طناب آورده ای ۵

ز اشک چشم لخت دل بارد هماره جزع تو
چشم بندی بین که از باران سحاب آورده ای ۶

گرچه آیاتی است یغما نظم یاران ز این غزل
نسخ آن آیات را فصل الخطاب آورده ای ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۱۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۰ - عکس آن رخسار و قامت تا در آب آورده ای
گوهر بعدی:شماره ۱۳۲ - چون تو به جعد عنبرین نافه چین پراکنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.