شماره ۴۷ - چون به مصیبت از ازل رفت همی قضای من

چون به مصیبت از ازل رفت همی قضای من
چیست مصیبت دگر ساز طرب برای من ۱

ز ابروی و قد دلستان دام منه که بس مرا
نیزه آسمان گذر تیغ جهانگشای من ۲

خصم به جامه جدل قاسم و خلعت طرب
مغفر مرگ تاج من ثوب کفن قبای من ۳

زین بر خویش خواندنت شاد نیم به دوستی
سوی عدو به خشم ران خواهی اگر رضای من ۴

خط چو خضاب و مشعله بر سر چنگ و حجله کش
کز در ساز خرمی بس بود این بجای من ۵

بزم زفاف قتلگه نای جدل نوای نی
شمع شرار آه دل خون گلو حنای من ۶

بوسه رنج کاه من کوب خدنگ جان شکر
برق سنان دل گزا خنده جان فزای من ۷

با غم سوگ کشتگان از من و سور خرمی
بزم نشاط من شود غمکده عزای من ۸

نعش و فاسرشتگان ساخت به دشت پشتگان
زنده من ای عجب مبر نام من و وفای من ۹

غیر کهن خلاف زد راه من از وصال تو
عذر فراق من بنه یار نو آشنای من ۱۰

رفتم و دور از آن مژه وان خم زلف عنبرین
تیر هلاک و چشم من چنبر مرگ و نای من ۱۱

جانب پهنه وغا چشمی و چشمی از قفا
بزم زفاف و روی من رزم مصاف و رای من ۱۲

گر نه فنا در آن بقا ور نه عدم در آن وجود
آه من و وجودم من وای من و بقای من ۱۳

غیر به قصد جان من من به خیال خون او
کفر مبین ودین مگو تا چه کند خدای من ۱۴

والی تیره نامه را زآن کف و خامه کرم
عذری و صد عطای تو خطی و صد خطای من ۱۵