شماره ۴۰ - تا چو عکس چشم آن مه روشنی عین ماست

تا چو عکس چشم آن مه روشنی عین ماست
خط و خال او سواد الوجه فی الدارین ماست ۱

و هو معکم گفت ایدل چشم جان را برگشای
تا نپنداری که آن جان جهان از ما جداست ۲

جمله ذرات انا الحق گوی چون منصور دان
در زمین و آسمان پیوسته این صوت و صداست ۳

هر دو عالم سایه سر سرفراز من است
چند چون قمری توان گفتن که کوکو در کجاست ۴

اعتبارات و تعینها حجاب راه نیست
هست این‌ها نیستی پیوسته هستی خداست ۵

کل شی هالک الا وجهه دانی که چیست
یعنی جز هستی ذات پاک او دیگر فناست ۶

آدمی دید است گر تو آدمی روشن ببین
آن حقیقت را که می‌جویند نور دیده‌هاست ۷

حق الست و ربکم گفت و بلی گفتیم ما
زان بلی جان‌های مشتاقان او اندر بلاست ۸

شیئی لله دارم از خورشید روی او چو ماه
وقت انعام است کوهی زانکه شاهم پیشواست ۹