شماره ۷۴ - شبی بودم چو مه پهلوی خورشید

شبی بودم چو مه پهلوی خورشید
نهادم روی دل بر روی خورشید ۱

مه و خورشید دیدم روی در روی
ندیدم جز قمر در کوی خورشید ۲

فتادم در خم چوگان زلفش
همی رفتم بسر چون گوی خورشید ۳

رسیدم در مقام قاب قوسین
نمود از ماه نو بر روی خورشید ۴

در آن شب اجتماع مهر و مه بود
زحل پرتاب چون گیسوی خورشید ۵

چو ترک روز برقع را برافکند
شب تاریک شد هندوی خورشید ۶

فرو پوشید چشم جمله را نور
که تا هر کس نه بیند روی خورشید ۷

کمان چرخ نرم از آفتاب است
ندارد هیچکس تا بوی خورشید ۸

سحرگه چون برآمد خسرو چرخ
جهان پرشد زهای و هوی خورشید ۹

ز مشرق تا به مغرب زوانا الشمس
که یکتایست دایم خوی خورشید ۱۰

چمن شد آسمان گلها ستاره
ز باغ عرش آمد بوی خورشید ۱۱

بمه رویان نظر کردم بپا کی
بدیدم طلعت دلجوی خورشید ۱۲

بذلت برد کوهی قرص مه را
چو دعواهاست اندر طوی خورشید ۱۳