شمارهٔ ۱۷ - در مدح حضرت زهرا علیهاالسلام

دختر طبعم از سخن رشته به گوهر آورد
بهر طراز مدحت دخت پیمبر آورد ۱

دختر از این قبیل اگر هست هماره تا ابد
مادر روزگار، ای کاش که دختر آورد ۲

آورد از کجا و کی مادر دهر این چنین
فاطمه یی که مظهرش قدرت داور آورد ۳

چونکه خداش برگُزید از همه ی زنان سزد
جاریه و کنیز او ساره و هاجر آورد ۴

پایه ی قدر وجاهش ار، خواست کند کسی بیان
حامل عرش، عرش را پایه ی منبر آورد ۵

حق چو ندید همسرش در همه ممکنات از آن
لازم و واجب آمدش خلقت حیدر آورد ۶

چونکه به خدمتش ملک فخر کنند بایدی
بوالبشر از نتاج سلمان و اباذر آورد ۷

ذوق «وفایی» از تواش بود حلاوت این چنین
کز، نی، کلک صفحه را، معدن شکّر آورد ۸

بهر طلوع انجم اشک عزاش بایدی
اختر طبع من ز نو مطلع دیگر آورد ۹

آه از آندمی که او روی به محشر آورد
جامه ی نور دیده ی خویش ز خون تر آورد ۱۰

لرزه به عرش کبریا، رعشه به جسم انبیا
اوفتد آن زمان که او بر کف خود سر آورد ۱۱

ناله ی وا حسین از او سر زند آنچنان کزان
گوش تمام اهل محشر، زفغان کر آورد ۱۲

مادر اکبرش ز پی مویه کنان بسان نی
ناله و بانگ یا بنیّ در صف محشر آورد ۱۳

روز جزا، شود ز سر شور قیامت دیگر
چون ز جفا بُریده سر، قامت اکبر آورد ۱۴

رشته ی جان انس و جان بگسلد آن زمان که آن
کاکل غرقه خون و آن جُعد معنبر آورد ۱۵

شافع عرصه ی جزا، اوفتدش ز کف لوا
بیرق واژگون چو عبّاس دلاور آورد ۱۶

ناید اگر شفاعت آن روز به خونبهای او
کیست که ایمنی در آن ورطه ز آذر آورد ۱۷

هست «وفایی»اش امّید آنکه به جروز رستخیز
از اثر شفاعتش چهره منّور آورد ۱۸