شمارهٔ ۳۸ - تجدید مطلع دوم

عبّاس اگر که دست به شمشیر بر زند
یکباره شعله بر همه ی خشک و تر زند ۱

از تیغ آبدارش گر، یک شراره یی
گردد عیان به خرمن هستی شرر زند ۲

از قتل خود خبر نشود تا به روز حشر
بر فرق هر که تیغ بلا، بی خبر زند ۳

از بسکه هست چابک و چالاک و تند و تیز
شمشیر نارسیده به مغفر به سر زند ۴

سازد دونیم پیکر او بی زیاد و کم
از خشم هرکه را که به سر یا کمر زند ۵

پیوسته نیش بر، رگ جان مخالفان
فصّاد، تیر تیزش چون نیشتر زند ۶

روز وغا قضا و قدر چاکران او
هرجا، اراده کرد قضا و قدر زند ۷

خیّاط وار شخص قضا جامه ی ممات
بهر عدو بود ز فنا آستر زند ۸

صبّاغ وار، دست قدر رخت زندگی
در خمّ نیستی زاجل پیشتر زند ۹

گر، یک شرر، ز شعله ی تیغش رسد به خصم
تا روز حشر نعره ی هذاالسقّر زند ۱۰

شاها، مرا به مدح تو لطف تو شد دلیل
ورنه چگونه مور، ز دریا گذر زند ۱۱

مارا، زبان به وصف تو قاصر بود ولی
گنجشگ قدر همّت خود بال و پر زند ۱۲

تا شد به مدحت تو «وفایی» سخن سرای
نطقش هزار طعنه به قند و شکر زند ۱۳

سقّا ندیدم و نشنیدم به روزگار
از سوز تشنگی شررش بر جگر زند ۱۴