شمارهٔ ۸ - دهقان زاده

مدح دهقان زاده طبع از زنگ بزداید مرا
تا نگویم مدحت او، طبع نگشاید مرا ۱

تا نکوخواه ویم، دولت نکو خواهد مرا
تا ستایم مرورا، ایام بستاید مرا ۲

شب چو بندیشم که فردا سر نهم بر آستانش
بامدادان از شرف سر بر فلک ساید مرا ۳

گر صلت گیرم ز دست دیگران بسیار چیز
تا نگیرم اندکی زو، کار برناید مرا ۴

اندکش بسیار به باشد ز بسیار کسان
من همی دانم که خود اندک نفرماید مرا ۵

از برای آنکه زو عیدی بیابم روز عید
بر تن این سی روز، روزه هیچ نگزاید مرا ۶

از گراینده نباشد سیم او در جیب من
از سبکباری به ناگه باد برباید مرا ۷

هست ارزانی بدان آن مهتر آزاده خلق
کز ثنای او زبان در کام ناساید مرا ۸

جز ثنای او مبادا زینتی در شعر من
تا بدان گاهی که از خاطر سخن زاید مرا ۹