شمارهٔ ۵۲ - در هجو دوستی

عطا گرفتی و شکر و ثنا نگستردی
کسی چنین کند ای قلتبان که تو کردی ۱

بجای شکر شکایت نمودی از همه خلق
نماند کسی که نیازردی و خود آزردی ۲

ولی نعم بشناسد سگ از تو بهتر سگ
بدین سبب که نئی سگ بحسرت و دردی ۳

بشرط اینکه اگر سگ شوی مرا نگری
لعاب در نچکانی بکاسه خوردی ۴

وگر سرائی پیدا کنی مرا چو سگان
بپاسبانی گرد سرای من گردی ۵

دعای من بتو بر تو که مستجاب شود
دعا کنم بتو بر تو بود که سگ گردی ۶

چو سگ شوی بشناسی حق ولی نعمت
بمردمی در ازین حق شناختن فردی ۷

ترا بنامه بخود خواند افتخار الدین
چرا بخدمت او دین و دل نپروردی ۸

تو آنکسی که به سی سال خدمت خاقان
ز زر و سیم بریدی سپیدی و زردی ۹

بجز خریطه شطرنج و گنج شعر و برنج
ز بزم خاقان چیزی برون نیاوردی ۱۰

ترا طبیبک ترسا مربی آمد و بس
طریق دین محمد سزد که بنوردی ۱۱

بنزد من نه جوانمرد باشد آنکه ترا
بحق بداند و با تو کند جوانمردی ۱۲

اگر نداری باور کنون حدیث مرا
به . . . نت اندر . . . ر خران نآوردی ۱۳