شمارهٔ ۱۴ - خمخانه

تا ز خمخانه یکی دست بحمدانم برد
دید چیزی بگرانسنگی چون ماهوی گرد ۱

هر رگی از وی برخاسته چون نیزه گیو
سر او همچو سر گرزکی و رستم گرد ۲

آنچنان . . . ایر که در . . . ون خری بفشردم
نتوانست خر از درد همی تیز فشرد ۳

مزد کردم پسری موی ستر را یکروز
نتوانست بدو هفته ازو موی سترد ۴

با همین پیش من، آن گنده دشوار پسند
گفت کاین . . . ایر تو بسیار حقیر آمد و خرد ۵

وای بر . . . ایر تو ای میره که از بهر تو را
آب من بردی و وی آب تو هم خواهد برد ۶

ماندم از شرم چو خر بر یخ و گفت از خجلی
کای خر آنکس که ترا . . . اد بیفتاد و بمرد ۷