شمارهٔ ۱۴ - گیتی چو باغ کرد

صمصامک از هجایم در شهر کاغ کرد
گوئی که ارسکوره . . . هی خورده راغ کرد ۱

مالیخ کاس پخته به اندر دماغ خورد
زان کاج بار خود را گنده دماغ کرد ۲

اندر پلاس گوشه صیاد ساده گیر
روئی چو مرغ مرده و گردن چو زاغ کرد ۳

از کاخ خوردن آنیگ بیحمیت جهود
بی دوک پنبه کردن خود را بداغ کرد ۴

از چشم ساده گوشه پالیزبان شبی
صمصام را به . . . ار و دگر روز لاغ کرد ۵

چون ساره ای نیافت میجنبید آتشین
آمد پنیره بار و همه ساره کاغ کرد ۶

صدر بزرگوار چو آن ظلم او بدید
زن را بگوشه . . . اد و دلش با فراغ کرد ۷

صدر جهانیان که جهان را زشعر غم
ران عدوش را چو سر کره داغ کرد ۸

با او چراغ دولت خصمش نداد نور
کان خام پوستین بلب اندر چراغ کرد ۹

بادا با کله خر کله عدوش
اندر میان باغ که گیتی چو باغ کرد ۱۰