شمارهٔ ۳ - ماده تاریخ سیل قم

داد از دست سیل حادثه، داد
که ازو شد گُل بلا سیراب ۱

سیلی از کوه غم فرود آمد
که ازو چشم فتنه شد بی‌خواب ۲

وه چه سیل؛ آسمان سیّالی
برده از عمرها گرو ز شتاب ۳

بسته بر دوش کوه‌های گران
کرده سیراب موج‌های سراب ۴

دیر از سر بدر روی چو خمار
زود از پا درافکنی، چو شراب ۵

چرخِ میدان فراخِ پهن آغوش
بر سرش چرخ‌زن چو قصرِ حباب ۶

فتنه‌اش چنگ بر زده به عنان
اجلس دست بر زده به رکاب ۷

این جهان درشت ازو هموار
فلک بی‌حساب ازو به حساب ۸

شهر قم کابروی عالم بود
شد ازو خشک لب چو موج سراب ۹

در روانی و بی‌ثباتی زد
در دروازه تخته بر سر آب ۱۰

خانه‌ها از شکستگی‌ها کرد
خاک دیوار بر سر اسباب ۱۱

مدرسه غسل ارتماسی کرد
رفت در سجده مسجد و محراب ۱۲

حرف دیوار، سست در هر جا
سخن در، شکسته در هر باب ۱۳

کشتی عمر را ز موج بلا
جای امنی نبود جز گرداب ۱۴

شهر قم را که رشک عالم بود
کرد سیلاب همچو نقش بر آب ۱۵

اشک عشّاق بود شورانگیز
بر دمیده ز کورة سیماب ۱۶

با که دست قضا به آتش قهر
از گُلِ این زمین گرفت گلاب ۱۷

من چه گویم چه کرد با قم سیل؟
قم کتان بود و سیل چون مهتاب ۱۸

بر لب بام اگر زنی انگشت
با تو گوید حکایت سیلاب ۱۹

بهر تاریخ فکر می‌کردم
جمعی از دوستان برای صواب ۲۰

دوستی آه آتشین زد و گفت
خاک قم را به باد داد این آب ۲۱