هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از عناصر طبیعت و اساطیر ایرانی مانند سلسبیل، کوثر، رستم و سیاوش استفاده کرده است. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، فداکاری، مجد و معالی سخن میگوید و به مضامینی مانند شراب، درد و رهایی اشاره دارد. در نهایت، شاعر از تهی بودن ساغر خود از صاف و درد شکایت میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اساطیری است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، اشاره به شراب و درد ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۱۳ - سپهر مجد و معالی رضاقلی که هلال
سپهر مجد و معالی رضاقلی که هلال
بساغر تو خط مهجتی فداک سپرد ۱
بهر زمین که زجام تو قطره افتاد
چه طعنه ها که ازو سلسبیل وکوثر برد ۲
سه چار روز بود کز سپهر مینائی
تهی است ساغر این بندهات زصاف وز درد ۳
تهمتنی کن و امشب از آن سیاوش خون
بطی فرست که گردم بفر رستم گرد ۴
اگر که حفظ بدن واجب است اندر شرع
به چاره کوش که من بی شراب خواهم مرد ۵
بساغر تو خط مهجتی فداک سپرد ۱
بهر زمین که زجام تو قطره افتاد
چه طعنه ها که ازو سلسبیل وکوثر برد ۲
سه چار روز بود کز سپهر مینائی
تهی است ساغر این بندهات زصاف وز درد ۳
تهمتنی کن و امشب از آن سیاوش خون
بطی فرست که گردم بفر رستم گرد ۴
اگر که حفظ بدن واجب است اندر شرع
به چاره کوش که من بی شراب خواهم مرد ۵
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۵
۲۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - در زمان شه جمشید گهر ناصر دین
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - شنیده ایم پریشانی از نواحی مصر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.