شماره ۲۳۱ - دل آنچه داشت در بر دلبر نیاز کرد

دل آنچه داشت در بر دلبر نیاز کرد
نازم به همتش که مرا سرفراز کرد ۱

یک بوسه زان دو لعل بصد جان برابر است
الحق که جای داشت بما هر چه ناز کرد ۲

نازم به نقطهٔ دهن او که بی سخن
از هست و نیست بر دل من کشف راز کرد ۳

پر گشته است شهر ز دیوانه آن پری
گوئی گره ز سلسلهٔ زلف باز کرد ۴

عاشق به کار خویش دمی وا نمی‌رسد
محمود عمر خود همه صرف ایاز کرد ۵

بر یاد چشم و ابروی دلدار بود و بس
عارف اگر که خورد می ‌و گر نماز کرد ۶

زاهد ز من همی دل و دین خواهد این گدا
بنگر که دست در بر مفلس دراز کرد ۷

رو چاره جوی ای دل بیچاره از علی
بایست چاره را طلب از چاره ساز کرد ۸

شاهی که داد بندگی خود چو بر صغیر
یکباره‌اش ز هر دو جهان بی نیاز کرد ۹