شماره ۴۷ - شرمنده‌ام که روی دلی چون نمود و رفت

شرمنده‌ام که روی دلی چون نمود و رفت
صد سرزنیش ز ناکسی من شنود و رفت ۱

بهر فریب ساده‌ دلان، مست ناز من
از بزم غیر آمد و خود را نمود و رفت ۲

شد قحط آرزو به دل زود قانعم
با آنکه دیر آمد و یک دم نبود و رفت ۳

تا بار دیگرش نتواند فریب داد
او را گذاشت غیر که برخاست زود و رفت ۴

میلی خیال یار به دل ناگهان گذشت
بازم به دل محبّت دیگر فزود و رفت ۵